qI2 TITUS POMPONIUS/ATTICUS, 
beginfelen dwong den koenen: cesar den -diep- 
ften eerbied af, en noopte den onftuimigen AN+ 
TONIUS, gereed, bij zijne» overwinning „>> hem 
den dolk in het hart te doen ftooten „omi-niet alleen 
dezen vertrouwd{ten vriend zijnerrdoodvijandenste 
fparen, maar ook, hem ‘ten geválle;verfcheidehe 
zijner. vrienden. Zij-dêed hem eenen rang verwer 
ven in de” oogen van: het werbaasde Rome „ welke 
die der. wereldfche waardigheden. verre te boven 
gaat: dien van eene“ ongefchokte en onbefimette 
deugd, welke de aanlokfeten der eerzucht weet te 
verachten , waar de geftrengheid des pligtgebods 
die wraken mogt, maar die lijf en leven veil heeft, 
om zelfs die genen wel te doen, wan welkevzij 
het meest ín gevoelens verfchilt.» Als een befcherms 
god voor de ongelukkigen van alle ftanden en par- 
tijen. geleek hij het ware afbeeldfel der Voorzienige 
heid op aarde , door geenen hartstogt tot liefdé 
noch haat bewogen, afkeerig van twisten ‘tweees 
dragt, weldoende aan allen. | 
Hoe wenschte ik niet, MH! bij deze onvol- 
komene fchetfe nog te kunnen aanroeren „die mes 
nigvuldige blijken van edelmoedigheid, die trekken 
van wijsheid, die uitvloeifelen- eener groote ziel , 
welke ook het verhaal van zijn huisfelijk en bur- 
gerlijk leven in zĳnen ouderdom zoo bijzonder vere 
fieren, Maar ik mag thans die aangename taak 
niet van zijnen levenisbefchrijver ontleenen. Met 
gene aarzelende hand moet ik het tooneel zijner 
bedrijven fluitens zelfs van de hoogheid, tot welke 
hij zijn geflacht, door de echtvereeniging met den 
Op- 
