308 _TITUS BOMBÓNIUG ATTICUS, 
ofis toch dev éngte des tijds, om. het flaauwe’ licht 
onzer voorftelling altijd meer bepaal op die eene 
zijde te doen vallen. | 
Maar’, “wanneer wij “daartoe. nu verder gaan’ in 
het “leven van aTTicus, zoo vermenigvuldigen” de 
gelegenheden om hem: te bewonderen zoodanig , 
dat alleen -de ‘kortheid van een koel verhaal gefchike 
is, om“”aan “zijnen lof niet geheel te kort te doen. 
Geene praal van woorden komt den rĳkdom van 
Zijn gedrag nabij. | 
‚Reeds begon zijn levên ten avond te neigen; 
toen de” burgertwisten , welke ‘zijnen mannelijken 
ouderdom’ hádden ontrust, andermaal en met nog 
flerkeren aandrang ontvlamden. Moord en ‘verdel- 
ging zwierden wederom hunne zwarte vanen over 
- het naauwelijks adem fcheppende Gemeenebest. De 
éene partijfchap was nietin wezen, of zij werd door 
eene nog ftoutere verdreven, welke fpoedig voor 
ééne “andere plaats maakte, Verdeeldheden en zas 
menzweringen … volgden elkander-zoo fpoedig in 
wezen en in wreedheden op, dat het niemand aan 
eénig verdichtfel ontbrak om allen , welke hij haatte 
óf vreesde, te doen vallen en vermoorden. 
„Het was de ĳverzucht van CESAR En POMPEJUS , 
welke het tooneel van menfchelijke dwaasheid en 
Óndeugd opende. Nadat , door den dood van 
M. CRASsUS, het door hun gevormde Driemanfchap 
verbroken was, hetwelk alles naar zijnen zin be-= 
heerschte, en toen ,’door den döod van jurra, de 
dochter van cesar en echtgenoote van POMPEJUS; 
vn deze band: van vereeniging was verdwenen , 
toen 
