294 TITUS POMPONIUS ATTICUS, 
den verheven ftaatsman, die, in de ‚ oogenblikken 
van het dringendfte gevaar, met eene vaste hand 
het roer te houden wist, en de ranke kiel , midden 
door de branding henen, in eene veilige haven be- 
landen deed, Dankbaar klopten de härten der ge- 
redde landgenooten 3 hoog klonken de liederen der 
gewijde dichteren, en op onwankelbare zuilen werd 
de roem des grooten mans voor het oog der wereld 
gevestigd! — En wie. ook, M, H! die gevoel heeft 
vóor het eerwáardige dêr zelfsverloochening , welke 
in dien moed gelegen was, wie, die een danke 
baar gemoed met zich. omdraagt,en- het vaderland 
lief heeft, kan zijne deelneming weigeren aan die 
groote voorbeelden van menfchelijke- verhevenheid ? 
Wie „ die de gruweldaden der ftoutheid en de 
flinkschheden.. der  valfche. ftaatkunde immer in de 
zwarte rol der gefchiedenis heeft gelezen , verpoost 
zich niet gaarne bij die enkele trekken van wezenlijke 
verdienfte „ welke des te meer uitblinken naarmate 
zij fpaarzamer zich vertoonen ? 
Maar wat dunkt u, M. H? wendt zich niet 
onder die wezenlijk verdiende erkentenis, bij een 
dieper inzigt, der zake, van. lieverlede eene. nafpo- 
ring der oorzaken, die den krijgsheld en den ftaats- 
man bewogen hebben, om zich in die gevaarlijke 
loopbaan te wagen, welke niet dan dood-en-ver- 
derf fcheen te beloven? — Is het niet „ als vof 
eene geheimd ftem uit ons binnenfte oprijst, en ons 
iets, dat als eerzucht klinkt, toefluistert? — Zien 
wij. niet dien geheimen fleutel van zoo vele raadfelen , 
het eigenbelang, voor ons liggen? — Hooren wij 
den 
