VAN TACITUS, ALS GESCHIEDSCHRIJVER. It 



Het is hier de plaats niet, om van de taal, waar- 

 in hij fchreef, te gewagen; noch ook om hem te- 

 gen zulken te verdedigen, die hem, ten dezen op- 

 zigte, ver beneden den rang van andere Romein- 

 fche fchrijvers ftellen. 



Maar al betaamde zulks aan mij en op dit geftoel- 

 te , ook dan nog zoude ik het onderzoek daarvan 

 met mijn oogmerk niet kunnen overeenkomftig 

 rekenen; het is niet eene zuivere taal , maar de 

 onderwerpen en de wijze waarop die in eene taal 

 zijn voorgedragen ; niet het kleed, maar deszelfs 

 form , en vooral het ligchaam , dat ons hier belang- 

 rijk wezen kan. 



ZLj echter , die onzen gefchiedfchrijver , al ware 

 het dan ook alleen uit de vertaling van onzen land- 

 genoot P. c. HOOFT, hebben leeren kennen, weten, 

 dat de ftijl waarin hij fchreef, bijna overal kort, 

 ineengedrongen , puntig, krachtig en vol kern is; 

 zoodanig , dat hij hier en daar , met enkele woor- 

 den, geheele denkbeelden weet uit te drukken; en 

 hierin is hij zoodanig oorfpronkelijk en zelfftandig, 

 dat zij, die later hem hierin hebben willen navol- 

 gen, niet anders dan met teleurftelling op hunne 

 mislukte pogingen hebben kunnen terug zien. 



Om dit met een voorbeeld op te helderen: On* 

 der de regering van TIBERIUS , vier en zestig 

 jaren na den veldflag van Philippi^ overleed ju- 

 NIA , de zuster van BRUTUS , de weduwe van 

 CASSIUS, die door CREMUTIUS CORDUS den laatften 

 der Romeinen genoemd werd (*j; hij vermeldt de 



pleg- 

 (*) Ann. Lib. IP. Cap* 34. 



