VAN TACITUS, ALS GESCHIEDSCHRIJVER. 19 



teerd, deszelfs aloude tempels verwoest, en het 

 Kapitool door de handen der burgeren in vlammen 

 gezet; den Vestaalfchen tempeldienst ontheiligd; de 

 voornaamfte gcflachten door overfpel bezoedeld ; 

 en de dcugd, als alleen voor hare lievelingen ver* 

 derfelijk, had af te fchilderen; was echter de eeuw, 

 door hem vermeld , niet zoo arm in deugd , dat 

 zij geene uitmuntende karakters zoude hebben in 

 het licht gefteld; moeders vergezelden hare vlug- 

 tende kinderen , vrouwen volgden hare mannen 

 in ballingfchap : bloedverwanten verzaakten hunne 

 bloedverwanten, fchoonzonen hunne behuwdvaders, 

 flaven, zelf's onder het pijnigen, hunne meesters 

 niet; terwijl de' laatfte ure van eenige weinige ver- 

 hevene zielen , in echte grootheid voor die der 

 vaderen riiet behoefden te wijken (*). 



De levenden niet vleijende , was het hem welge* 

 vallig van hen te fpreken, die door den dood voor 

 de haat en gunst beveiligd vvaren ; zoo wijdt hij 

 zijnen lof aan THRASEAS pAETUS,en aan CREMUTIUS 

 CORDUS , die BRUTUS en CASSIUS geprezen had, 

 in eene fchoone verdcdiging , die hij dezen vrij- 

 heidlievenden man in den mond legt; en, na gezegd 

 te hebben, dat, hetgeen hij gefchreven had, op 

 hoog gezag wel verbrand, inaar in affchrift behou- 

 den was gebleven, merkt hij zoo wdar als mensch- 

 kundig op, dat de dvvaasheid van hen belagchens- 

 waardig is , die gelooven, dat hunne tegenwoor- 

 dige magt ook de gedachtenis der volgende eeuwen 



zou- 



(*) Hist. Lib. I. Cap. I e* 2. 





