OVER TACITUS, ALS GESCHIEDSCHRIJVER. 23 



fchijnbaar gegrond , blijkbaar zijne vreugd over den 

 dood van GERMANIC us bevestigden; vermaningen, 

 waarin hij kunlliglijk treiFende waarheden had inge* 

 weven; en waaronder ook deze was: ,,de Vorften 

 zijn fterfelijk, de Staat is eeuwig" (*)! 



Eene waarheid , T ! die , hoe ontegenzeggelijk op 

 zich zelfs , te koud is 5 om bij de dood van eenen 

 GERMANICUS te worden herinnerd ; en daarom al- 

 leen in de zwarte ziel eens TIBERIUS destijds heeft 

 kunnen opkomen. 



De zwarte ziel eens TIBERIUS ? Ja , T ! hoe 

 heefc TACITUS ons die ontdekt, wanneer hij ons 

 dien dvvingeland fchilderde , toen hij in Rome 

 woedde, en te Caprea fidderde; toen hem vervol- 

 gens , in zijnen bezoedelden ouderdom , wel deszelfs 

 ligchaamskracht, maar zijne veinzerij geenszins be- 

 gaf; en hij toch telkens van verblijfplaats veran- 

 derde, als wilde hij zich zelv' en den allengs na- 

 derenden dood ontvluchten ; tot dat TACITUS einde- 

 lijk in ftaat is, zijne lezers te onthalen op een 

 tafereel , voor welgeftelde zielen zoo aangenaam f 

 het ombrengen dezes tyrans. 



Maar oordeeld nu , hoe wijs , gematigd en waar* 

 achtig tevens het karakter van TIBERIUS door hem 

 is afgefchilderd : Zoo eindigde TIBERIUS zijn le 

 w ven, in het acht en zeventigfte jaar zijns ou- 

 derdoms .... 



De tijdperken zijner zeden waren verfcheiden : 



w hij was uitmuntende in leven en faam, zoo lang 



i 

 hy 



(*) Ann. Lib. III. Cap. 3,4,5,6* 



B 4 



