VAN TACITUS, ALS GESCH1EDSCHRIJVER. 29 



wel beminnen als bewonderen; de liefde voor de 

 vrijheid en de deugd maakt dat men hem lief 

 heeft , en de beoefening zijner fchriften dat wij 

 ook dezen lief hebben. In bet midden van de 

 algemeene verbastering, waarvan bij de ontzet- 

 tcnde fchilderij afmaalt, geeft hij in zijn eigen 

 karakter bet behoedmiddel tegen dezelve; hij be- 

 wijst dat hij bet geheiligd vuur heeft weten 

 w brandende houden , en men verheugt zich in hem 

 n een braaf man , in den verhevenften zin des 

 woords , gevonden te hebben ; met hem levende , 

 fchijnt men zich voortreffelijker te gevoelen ; 

 zijne zedelijke grootheid treft ons des te aange- 

 namer , omdat alles rondom hem diep gezonken 

 ,, en hij alleen aan dert algemeenen zondvloed ont- 

 komen is. Hij , eindeiijk , verheft in onze zielen 

 ^ vrengde met verwondering gemengd, even als de 

 palmboom , die zich trotsch en krachtvol in bet 

 midden van zandwoestijnen verheft; de reiziger, 

 w dezen ziende , roept vrolijk nit : nog leeft de 

 natuur"; zoo ook, wanneer men TACITUS leest, 

 vvorden wij doordrongen van bet denkbeeld: dat, 

 zoo er in de zedelijke wereld eene zwakheid en 

 w bedorvenheid beftaat, die voor de vrijheid en de 

 waardigheid der menfchelyke natuur onvervvinne- 

 lijk is, er zoo ook eene vrijheid en waardigheid 

 dierzelfde natuur aanwezig is , die in den alge- 

 meenen ftroom van zwakheid en bedorvenheid 

 niet kan bedolven worden." 



Verlichting en vrijheid , opdat ik mijne rede ein- 

 dige , T! waren het alzoo, in wier zalig gebied, 



de 



