OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE, 39 



fterkt verbod, ftrookte maar al te wel met de vad- 

 zigheid en luiheid veler geestelijken , om geenfc 

 ilechte uitwerkfelen voort te brengen, en, daar het 

 toen zoo verre gekomen was, dat zelfs in ItaliS 

 de oude Romeinfche taal niet dan met moeite ver- 

 ftaan werd, zoo moest dit verbod maar al te zeer 

 gehoorzaamd en nagevolgd worden (*). De hand- 

 fchriften werden derhalve , lietgeen van zelven fpreekt, 

 verwaarloosd, en, zoo als ik reeds gezegd heb, 

 tot andere zaken gebruikt. Men vergete intus- 

 fchen niet, dat reeds in den aanvang en opkomSt 

 der Christen - Kerk , zoowel in Rome als in Kon- 

 ftantinopel) door de vuige drift van eenigen, wien, 

 verre door de Christen Keizers beteugeld en gebrel- 

 deld te zijn , van lieverlede de teugel gevierd werd, 

 vele prachtige gebouwen, waarin de fchriften en 

 de boekerijen bevvaard werden, uit haat voor het 

 Heidendom , eene prooi der vlammen geworden 

 zijn , en dat alzoo vele onwaardeerbare zaken ver- 

 loren gingen, en van de overdenkingen veler god- 

 delijke vernuften niets dan rook en asfche overbleef I 







- 



Ten andere. Het kan dengenen , die de gefteld- 

 lieid der natien , bij groote rampen , vooral bij 

 vreemde overheerfching, nagegaan heeft, niet out- 

 gaan , dat alsdan eene zwaarmoedigheid zich van de 

 gemoederen nleester maakt, die de bezigheden, te 



vo* 



PETRARCA klaagde: ^neminem, nisihospitem, mer- 

 catorem ac percgrinum Latinam Linguam loqui" (in 

 vita solitaria). 



C 4 



