OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE, 4! 



eenigzins hunnen geest trachteden bezig te hotb- 

 den, den meesten fmaak inboezemden. Met dezen 

 fmaak ftemde lets anders wonder wel, en was eene 

 bijkomende aanleidjng , om den lust voor de overige 

 Latijnfche en Griekfche Schrijvers achteruit te zet- 

 ten , en den e.erbied voor dezelve , als het ware , te 

 verfchuiven. Het was namelijk de onbepaalde achting 

 en het gezag, welke men den naam van ARISTOTELES 

 toekende* Deze was het, die de regels in alle let- 

 terkundige oefeningen aan de hand moest geven, 

 en met dezen begon aldus ook de befchavipg. Ge- 

 lulvkig, bijaldien deze zoo achtingswaardige fchrijver 

 in zijne oorfpronkelijke taal ware bekend geweest, 

 inaar, uit het Arabisch in het Latijn overgezet, 

 enkel door vertalingen bekend, en verrijkt met op- 

 belderingen, nog duisterder dan de tekst, kon dit 

 onbepaald en heerfchend vertrouwen niet anders, 

 ,dan de gemoederen op het dwaalfpoor brengen (*). 

 Niet alleen Godgeleerden 9 Regtsgeleerden , Zede,- 

 kundigen floegen hunne oogen op hem , maar 

 ook de Dichter, die door niets zoo zeker, als door 

 de Natuur gcleid kan worden , volgde zijne zoo- 

 genaamde regelen, en hem niet vergetende, terwijt 



,(*) BRUCKER heeft in zijne Historia Philosophiae dit 

 breedvoerig aangetoond, welke hierover zegt: Illud dubio 

 caref, ab eo tempore , quo Arabum philosophia inter Latt- 

 lias inr.otuit , Scholasticam philosophiam ad furorem quoqxe 

 et ineptias summas curiosa , et ab eo tempore Aritfotelem , 

 tton tantum omnibus Philosophfs fuisse praelatum, sed 

 -plane inter coetcsres esse acceptum , cert& ipso Panto prae? 



