OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE. 45 



de Gefchiedenis der Letteren op zich zelve, en 

 de invloed van dezen op genen is moeijelijk te 

 herkennen. Beide werkten in' vele zaken tot een 

 en hetzelfde doel, maar gingen langs een' verfchil- 

 knden weg, om dit doel te bereiken. Des te 

 fterker komt dan de overeenkomst hunner gedachten 

 te voorfchijn, en met des te meer verwondering 

 aanfchouwt men deze beide, in velerlei opzigt zoo 

 verfchillende mannen, wanneer zij over het lot van 

 het ongelukkig ItatiB fpreken, en hunne gedachten 

 over hetzelve bijkans met dezelfde woorden uit- 

 ftorten* 



Het fpreekt aldus van zelven, dat aan PETRARCA 

 veel te doen ftond , zoo hij wenschte den roem der 

 ouden te doen herleven. Even als iemand met 

 zorg de verfpreide graankorrels opzamelt, om zich 

 eenigzins met dezelve voor eenigen tijd te verzor- 

 gen, zoo moest PETRARCA met grooten ijver die 

 handfchriften , die wijd en zijd verfpreid waren , 

 opfporen , zich in het bezit daarvan ftellen , af- 



, i 



fchriften bezorgen, deze bekend en de nieuwsgie* 

 righeid voor dezelve gaande maken ; en om hierin 

 goed te flagen, moest hij oude en door de waar- 

 digheid der namen verfterkte gevoelens aanranden, 

 en onbefchroomd aantasten; de waarde van fchrij- 

 vers, die, hoewel niet onbekend, niet gefchat wer- 

 den, doen erkennen, de (ludie der oude Letteren 

 tot eene gansch andere zaak maken, en de geest* 

 drift opwekken , die alleen dezelve tot nu toe heeft 

 kunnen behouden. 



Dit ftond hem te doen. Zien wij hoe hij hier- 



aan 



