OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE. M 47 



tn Sicilie ? wiens genegenheid tot de letteren der* 

 mate groot was, dat, zoo als PETRARCA verhaalt, 

 bij gelegcnheid van een gefprek over den koning 

 van Frankryk) die de Letteren niet telde, deze 

 met geestdrift uitriep: zoo verfchillen de begrip- 

 pen der menfchen, him wil en hunne begeerten. 

 Dan ik zweer, dat de Letteren mil dierbaarder zijn 

 dan mijn rijk, en bijaldien het gemis van een van 

 beiden mij treffen moest, zoude mij het gemis des 

 rijks minder bedroeven, dan dat der Letteren." (*} 

 Door deze vriendfchapsbetrekkingen kwam PETRARCA 

 in den gelukkigen toeftand, dat hem niets mangelde 

 om aan zijne begeerten gehoor te geven en zijner 

 genegenheid den teugel te kunnen vieren. Reeds 

 in zijne prilfte jaren ontftond de genegenheid vpor 

 CICERO en VIRGILIUS . en was hem even als inge- 

 fchapen (f). Toen reeds lokten hern de zachtheid 



ea 



Zie hier het oordeel van PETRARCA over dezen 

 koning : 



Si quis unquam esset ad redimendum aetatis nostrae 

 pudorem satis efficax et puto ncc majorum umbris nee 

 wccessorum linguis, opponi posse Roberti Siciliae regt's 

 nomen. Is enim non inertia tempontm a &tudiis abstrahi 

 quivit. Dixit : juro dulciores et multo carfares esse 

 ,, lit eras, quam regnum , et si alterutro carendum sif 9 

 aequanimius me diademate cariturum" In libro 

 Memor. II. 



(t) Epist. Senil. L, XL Ep. i: Et ilia aetate nihil 

 intelligere poteram, sola me verborum dulcedo quaedam, 

 ^ sonoritas detinebat , ut quicquid aliud legerem , vel 

 audirent) raucum mihi % longe dissonum vtderetur* Eraf 



