OP DE KLASS1EKE LETTERRUNDE, 51 



om nimmer geheel dat been en wedertrekken t 

 (taken. Dan, terwijl hij Etifopa aldus doorreisde* 

 bleven hem de zucht en gretigheid naar de oude 

 fchrijvers bij. Derzelver handfchriften op te fporen $ 

 en naauwkeurig na te fchrijven , was zijne geliefkoosde 

 bezigheid, en hij had het geluk, in bet duister ver- 

 holene zaken aan het licht te brengen en op te 

 zamelen. Zoo," dit fchreef hij eens aan een* 

 zijner vrienden (*) , ,, zoo heb ik met veel moeite 



over- 



PLECTRUDIS, de vrotiw van PEPYN is. Vtdi, zegthij, tot 

 simu/ franca millia sacrarum virginum (in de Ursulinen- 

 kerk) et terrain generosis dicatam reliquiis. Vidi Ca 

 pi folium, effigiem nostri , nisi quod pro senattt , illic pacts 

 ac belli comilia agitante , hie formosi juvenes ac puellae 

 mixtim Deo et caet : Fiditemplum urbe media pulcherrt* 

 mum , quamvis inexpletum. Magorum ibi regum corpora ^ab 

 ortu ad occasum tribits saltibus transvecfa. In dien zelfden 

 brief befchrijft hij eene gewoonte, die te Keulen van 

 oudsher plaats gegrepen had, namelijk dat opSt.Jan,fo 

 vrouwen , rein gekleed, in denRhijn hareldeederenkwa- 

 tnen wasfchen, denkende daardoor de rampen van hec 

 ganfche jaar weg te fpoelen. Overigens zijn deze brieven 

 zeer lezenswaardig, vooral Li her I. Epist. adFamil. 5 en 6 9 

 en andere, waarin hij zijn reizen en trekken verhaalt.. 



(*) Multo studio 9 mult a cura, multa undique varia 

 voluinina recollegi , sed saepe multiplicata ; eorum vero, 

 quae op t aba m , raro aliquid , ita ut , quod huinanis in re~ 

 but crebro accidit , multa defuerint, multa superfuerint. 

 Nondum sane Sanctorum libroi attigetam , et errore caecus 

 et tumidus aetate. Nil mihi fere niii unus Cicero sapiebat, 

 praecipue, eo quo Quintilianum legi, cujus plane quodam 

 loco sententia: bene de se speret , quisquis erit , cui valdg 



D a O- 



