OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE. 53 



I 



ik mij "in mijne gedachte verfterkt. Toen ik al- 

 dus , door Zwitferland , mij naar Belgie haastte , 

 en , te Luik aangekomen zijnde , vernam , dat al- 

 daar eene groote menigte boeken aanwezig was , 

 hield ik mijne reismakkers op , en rustte niet 

 tot dat ik eene Oratie van CICERO , met miine 

 eigene hand, en eene andere door de hand mij- 

 ner vrienden , had overgefchreven : en het is 

 om te lagchen het was mij moeijelijk aldaar 

 een weinig inkt te verkrijgen , en deze dan nog 

 zoo geel als fafraan. Over de boeken van ci- 

 CERO aangaande het gemeenebest wanhopende , heb 

 ik het boek over den troost , en dat ever den lof 

 dermjsbegeertett vergeefs gezocht,en eens,door 

 eene titelplaat van AUGUSTINUS misleid, waande ik 

 ^ datzelve verkregen te hebben , terwijl het eehter , 

 door den flijl van CICERO blijkt te zyn, wiens 

 welfprekendheid door niemand kan worden nage- 

 volgd. Ook ontving ik naderhand van mijn' vriend, 

 BARBATUS suLMONENsis , een gcdcelte van de 

 Acadcmlca van CICERO." 



Hetgeen door den een' met fmaad wordt voorbij- 

 gezien en veracht, wordt vaak door eenen anderen 

 met gretigheid aangenomen en zeer hoog ' gefchat. 

 Het was toen ter tijde een gebruik geworden, dat 

 een iegelijk zijne eigene ftudie de bcste rekende en 

 hoog opvijzelde , terwijl hij de andere niet alleen ver- 

 waarloosde , maar ook met minachting aanzag. Dit 

 had vooral in de regtsgeleerdheid plaats , en was de 

 oorzaak dat PETRARCA van eenen regtsgeleerden, 

 rijk in velerhande boeken , eenige zaken ter leen , 



D 3 en 



