70 OVER DEN INVLOED VAN PETRARCA 



van lieden befraet en vervuld. En wat mij het ergfte 

 voorkomt , zij wanen aan ARISTOTELES hunne ge- 

 voelens en hunne wijze van twisten toe te fchrij- 

 i, ven, en zich, als met een fchild, met dien blinken- 

 . den naam te befchutten ; dan er is een groot ver- 



3T* 7 . <J .* 



fchil tusfchen eenen wijsgeer- en een onverftandig 

 mensch, die woorden in den wind verfpilt." 

 Voorts op eene andere plaats (*) beklaagt hij zich 

 aan zijnen vriend BOCATIUS over de algemeene 

 vadzigheid van zijnen tijd en de vveinige zorgen, 

 die deze voor de werken der Ouden droeg. Hoort 

 hem zelven: O roemlooze tijd, gij durft niet al- 

 leen de oudheid verachten, maar u boven de- 

 ^ zelve verhefFen ! Ik wil niet over de menigte 

 ^ van menfchen , het vuige des menschdoms fpre- 

 .*, ken, welks daden men beter doet te befpotten, 

 ^ dan te berispen. Ik laat ook de krijgslieden daar, 

 M want deze worden door hunne onkunde verde- 

 digd. Ik wil over koningen niet fpreken, die 

 meenende dat hun gebied flechts in kroon en 

 fchepter beflaat 5 alleen aan welHist en genoegens 

 ^ denken. Deze worden door hunne ijdelheid ver- 

 y9 fchoond, die zeer aan den wereldfchen voorfpoed 

 verknocht is. Wat echter zal die menfchen ver- 

 ^ fchoonen, die met den naam van geletterden prij- 

 ken, en als zoodanig met de fchriften der Ouden 

 bekend moesten zijn, en nogtans zorgeloos over 

 n dezelve heenloopen (f). Er komen tegenwoordig 



niet 



(*) Senil. L. V. Ep. 3. 



(f) aetas it) gloria , hanc antiquitatem mat r em tuam 



ar- 



