OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE. Jl 



niet alleen domme, maar dwaze Diakctici vaa 

 M alle zijden opdagen: even als een leger zwarte 

 mieren uit eenen hollen eikenboom , breken zij los , 

 om alle goede wetenfchap te verwoesten. Deze 

 berispen PLATO en ARISTOTELES, en lagchen so- 

 CRATES uit, verachten CICERO en SENECA, en 

 noemen den ftijl van LIVIUS en SALLUSTIUS hard 

 en onaangenaam* Wat zal ik verders zeggen 

 over degenen , die , flecht van zeden en verbijsterd 

 van zinnen , AMBROSIUS, AUGUSTINUS en HIERO- 

 NYMUS voor praatzuchtige nienfchen , maar in 

 geenen deele voor verftandig aanzien !" 



Deze plaats en meer andere , welke op te noemen 

 overtollig zoude zijn , toonen genoegzaam PETRARCA'S 

 afkeer van deze fchoolfche zoogenaamde wijsgeeren 

 aan , en met welk eenen ijver zij door hem vervolgd 

 werden. Deze afkeer groeide aan , nadat zekere om- 

 ftandigheid hem met eenigen dezer in aanraking ge 

 bragt hebbende , hij aan hun openhartig en onge- 

 veinsd zijn gevoelen nopens de Ouden en het Chris- 

 tendom verklaard had, waarop dezen niet fchroom- 

 den PETRARCA als een goed en braaf man, maar 

 als een ongeletterd mensch (ytrum bonum^ sed sine 

 literis) aan te zien en aan te gcven. Dit vonnis 



ont- 



artium honestarwn repertricem spernis ! Surgunt his 

 diebus Diakctici non ignari , sed insani , ut quasi fortni m 

 carum nfgra acies, nescto cujus cavosae quercm e tate- 

 bris erumpentis , omnia doctrinae melioris arva vast antes* 

 Hi Platonem atque Aristotelem damnantes Socratem ac 

 Pythagoram rident. ete. 



E4 



