OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE. 75 



voor de Ouden kon niet grondig beftaan en blijveii 



beftaan, bijaldien men alleen op de doode letter 



hunner fchriften lette , en de kern, de guide lesfen 



en levenswijsheid in dezelve bevat, voorbijging. En 



evenwel was het toen veeltijds de eenige bezigheid 



der geletterden , om het eerfte voor het laatfte te 



verwaarloozen. De Scholastieke Phllofophie had dit 



woordenziften niet tegengewerkt. PETRARCA ver- 



bond daarentegen met zijne ftudie der Ouden de 



zucht om in alles derzelver geest toe te pasfen, 



de voorbeelden op zich zelven over te brengen, 



de gebeurtenisfen volgens hunne aanwijzingen te 



beoordeelen en zich dezelve ter navolging voor te 



ftellen. Dit deed hij , en hiertoe zette hij een ieder 



aan , die hem hooren wilde. Van daar ookmoest, 



toen zijn naam de geestdrift opwekte, deze wijze 



van befchouvven ook navolgers vinden. Wie im- 



mers kon bij de koude letters ontgloeijen? Maar 



dat iemand, wien het nuttige, het ware, in die 



fchriften bevat, door zulk een' man bekend werd 



gemaakt , niet koud en ongevoelig blijven kon , is 



iigtelijk te begrijpen. Intusfchen onderfcheidde PE 



TRARCA zich grootelijks van het gebruik van zijnen 



tijd, naardien hij zich aan geene zoogenaamde fekte 



overgaf. Dit haatte hij, en alle fchrijvers, zoowel 



ARISTOTELES als PLATO, CICERO als SENECA, WE- 



ren hem even geliefd, en even als eene bij genoot 

 en ge t bruikte hij den geur van alien, zonder zich 

 tot eenen eenigen te bepalen. Nogtans is het 

 niet te ontkennen, dat zijne {lemming meest tot 

 CICERO en AUGUSTINUS, die hij zich ter navolging 



had 



