OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDE. 



^ zien , en om hunne tijdgenooten , die zij nu kun- 

 nen navolgen, van de beoefcning derzelve af te 

 fchrikken. Laat hunne wanhoop op ons niet 

 werken, en fchoon het waar is, dat WARE dich- 

 ters zeldzaam zijn, wat let ons onder de weinige 

 goede te behooren? Indien immers de zeldzaain- 

 w held alien affchrikt , zullen er binnen eenen kortea 

 tijd niet alleen weinige , maar in het geheel geene 

 zijn." Deze overtuiging, en de hoop den naam 

 van dichter waardig ce zijn , deden hem zijne brieven 

 op het fpoor van HORATIUS, en in navolging van 

 VIRGILIUS zijne herderszangen en de Africa fchrij- 

 ven, een dichtwerk, hetgeen hem de eer aanbragt, 

 om te Rome op het Capitool als dichter bekroond 

 te worden. Wat de gevoelens der geleerden om- 

 trent dit werk zijn moge en fchoon men PETRAR- 

 CA'S Sonnetten over het algemeen den voorrang geve , 

 het is en blijft waar, dat het eene groote en moei- 

 jelijke onderneming was, zoodanig een werk aan te 

 vangen en grootendeels te voltooijen. Ook werd 

 dit dichtwerk zeer fchielijk bekend, en deed PE- 

 TRARCA'S naam nog met grooter eerbied, dan te 

 voren , noemen : nu werd hem de eer befcho- 

 ren, dat de twee aanzienlijkfte en geletterdfte fteden 

 van Europa^ Rome en Parijs , hem uitnoodigden 

 binnen hare muren als dichter bekroond te worden. 

 PETRARCA verkoos, om veiTchiilende redenen, het 

 oude Rome , en veikreeg aldaar de kroon , die hem , 

 zoo als hij getuigde , veel wang.unst 9 maar weinig 

 geleerdheid aanbragt. Hoe onbeduidend dit eerbe- 

 wijs .en die ganfche optogt aan PETRARCA zelven 



