, OP DE KLASSIEKE LETTERKUNDEVO 



heden gebruikt en geraadpleegd, raoesten op de 

 gemoederen indruk niaken , dezelve aanzetten tot 

 de begeerte dien man eenigzlns te gelijken, om 

 daardoor ook deelgenoot te kunnen worden van de 

 eerbewijzingen aan hem in zoo mime mate toege- 

 bragt (*J. Zouden . dan de oude Latijnfche en 

 Griekfche fchrijvers, door wier middel PETRARGA 

 zoo verre gekomen was, geheel en al zijn voorbij- 

 gezien ? Moesten de welfprekende lesfen van eenen 

 zoodanigen meester en vriend, even als wind, ver- 

 vliegen ? Hoe dikwijis vloeiden niet zulke lesfen uit 

 zijne pen, die niet re beteugelen was, wanneer het 

 zaak was de eer der oude fchrijvers te handhaven? 

 Hoe dikwijis raadde hij de beoefening derzelve 

 niet aan? Een zijner vrienden, met de oude fchrij- 

 vers bekend en aan dezen gehecht, vertrok naar het 



paus* 



(*) Maximi regum meae aetatis amarnnt et colue- 

 runt me , et it a cum quibusdatn //, ut ipsi quodamnwdo 

 tnecum essent et eminentiae eorum nullum taedittm, com" 

 woda mult a perceperim (in zijnen brief aan de nakome- 

 lingfchap), Epist. Senil. XV. 5. Dat PETRARCA in fijne 

 aangelegenheden werd geraadpleegd , bewijst de brief, 

 dien hij aan KAREL IV, Keizer van het Roomfche rijk, 

 fchreef, de fahitate privilegii , Aust riant ab imperio 

 eximentis (over de nietigheid van hec privilegie, als of 

 Oostenrijk niet tot het Roomfche rijk behoorde, eene 

 quaestie, welke toen ter tijde zeer dikwijis door Regts- 

 geleerden was geopperd en ook naderhand onderzocht is 

 geworden), waarin de blijken befpenrd worden, dat h$ 

 in de Diplomatica ook niet onbedreven was. Geen 

 wonder dus , dat CORNIANI , secoli della Lift. Ital. hem 

 den herfteller dezer ftudie heeft genoemd. 



