ONZER KBNNIS DER NATOUR. 255 



men onder de menfchelijke kundigbeden aan de Na- 

 tuurkunde moet toekennen. * 



Wij zullen ons wel genooddrongen zien om van 

 die hooge gedachten terug te komen, als of in de 

 Nattturkunde alleen waarheid , en wel tot in haren 

 diepften grond, te vinden ware 5 ach! deze is zoo 

 zelden , misfchien geheel niet , het deel van den 

 fterveling op aarde. Ook daarvan moeten tmj terug 

 komen, dat hier alles zoo ontwijfelbaar zeker zij; 

 en dat wij werkelijk de Natuur verklaard zouden 

 hebben , als wij , uit onze fcholen terug komende , 

 de verfchijnfelen tot eenmaal aangenomene grond* 

 ftellingen hebben herleid ; of dat wij werkelijk de 

 wetten der Natuur zouden hebben gevonden, als 

 wij verfchillende van hare werkingen onder e*eii be- 

 ginfel hebben gebragt; want wat hebben wij gedaan? 

 Niets dan e'e'nheid trachten te brengen in onze rnen- 

 fchelijke waarnemingen en denkbeelden. 



Maar van eenen anderen kant moeten wij aan 



haar eene hooge waarde onder de menfehelijke kun- 



digheden toekennen. Zij is , als menfchelijke kennis 



befcllouwd, de meest voegzame wetenfchap voor 



den Aardbewoner. Want het is de Natuur, die hem 



met hare verfchijnfelen fteeds omringd, en in de- 



zelve onophoudelijk eene menigte van telkens nieu- 



we raadfelen voorlegt , terwijl hij in zich de kracht 



en den lust gevoelt om dezelve te ontcijferen. Hij 



is met haar door zijne zintuigen in veelvuldige 



aanraking en verkeer , zoodat -hem zijn belang tot 



hare kennis drijft. Maar zij is misfchien onder 



alle menfchelijke kundigheden ook daarom voor den 



mensch 



