IETS OVEa ONZE 



^4 Jl ft. .^ 



de voornaamfte mijn , waaruit onze geest zijne kost- 

 baarfte fchatten opdoet. 



Wij onderhouden ons, het is waar, ook met af- 

 wezenden: dit gefchiedt door het middel der fchrljf- 

 kunst, welke pns ook de gedachten bewaard heeft 

 van hen, die niet meer zijn. Maar deze kunst, zoo 

 als vvij haar bezitten , veronderftelt de gaaf der 

 fpraak; zij is op haar gebouwd^ aan haar is zij het 

 aanwezen geheel verfchuldigd. Het fchrift is niet 

 de onmiddellijke uitdrukking onzer denkbeelden: de 

 gefchrevene en tot verftaanbare volzinnen aan elkan- 

 der verbondene woorden drukken dezelve uit. * 

 Een mensch , die doof geboren , en dus ftom is , 

 hoe groot ook van geest en met welk eene fchran- 

 derheid hij ook anders onderwezen zii, fvvaarin 



> J 7 ^ 



het zekerlijk zeer verre gebragt is,) zal, door mid- 

 del van het fchrift 5 altijd flechts een klein gedeelte 



der denkbeelden verkrijgen kunnen , welke wij , door 



i 



middel der fpraak , elkander zeer gemakkelijk medc- 

 deelen. Het fchrijven, zoo als doof- ftommen , 

 yoor zich en onderling, dat mid.del, ter onderlinge 

 mededeeling van hunne denkbeelden , zouden kun- 

 nen daarftellen , zou dan ongetwijfeld eene zeer ge- 

 brekkige kunst zijn. 



Alle andere middelen, waarvan men zich, bij 

 mangel der fpraak , konde bediend hebben , zijn aan 



de fpraak zelve verbonden. De kreet, dien de 



r 



zoon der natuur, geene fpraak kennende, hooren 

 doet, om zijne aandoeningen of behoeften uit te 

 drukken , doet hij van teekenen vergezeld gaan , en 



wel 



