ONDERLINGE VERKfiERING. 263 



wel met grootere levendigheid , dan zoodra hij reeds 

 geleerd heeft, klankcn tot woorden en woorden 

 tot volzinnen te vormen. Niet e*e*n van die 

 teekenen wordt door de fpraak uitgefloten of ver- 

 onachtzaamd : zij maakt zich , (om zoo te zeggen ,) 

 die alle ten nutte , tot haar eigen verfterking ; en 

 nog , met dat al , is zij op verre na niet toereikende 

 ter vervulling van onze behoeften. Er beftaat geene 

 taal, welke niet zeer onvolledig is; men ondervindt 

 dit dagelijks, de best geoefende en vlugfte geesten 

 wel het meest (*). De volkomenfte kennis van 

 de taal , in welke wlj ons willen uitdrukken , en 

 de grootfte bedrevenheid in haar gebruik kunnen 

 dat gebrekkige niet aanvullen. Zelden zijn wij in 

 ftaat, alles te zeggen , wat wij denken, juist zoo, 

 als wij het denken. t)e fpraak is onvermogend, 

 om van onze gedachten getronwe afbeeldfels daar 

 te ftellen/ en wij verzwijgen ze nu en dan, of 

 laten ze ook wel geheel varen, bij gebrek van ze, 

 volkomen naar onze bedoeling en in alien deele 

 naar onzen zin, te kunnen voortbrcngen. 'Bij 

 duizend gelegenbeden in den omgang, raden wij 

 veeleer onderling elkanders meening, dan dat de een 

 dezelve den ander volledig raededeelt. Het begrip 

 van den hoorder komt aan de gebrekkelijkbeid des 

 gefpreks te gemoet, door, uit hetgeen men zegt, 

 te befluiten tot wat men zeggen wil , fchoon men 



het 



(*) In dien zin beklaagt zich LUCRETIUS over de 

 armoede der Latijnfche Taal. L. I. vs. 137. sqq. 



S 2 



