S66 IETS OVER ONZE 



noch aan verftandelijke befchaving mangelt, wel 

 befchouwen als door de natutir bijzonderlijk bewel- 

 dadigd. In dat gebrek zelve he eft zij hem begif- 

 tigd met een veruiogend befchutmiddel tegen de 

 verveling, zekerlijk eene der zwaarfte plagen van 

 het leven. Men ziet het aan de Franfchen, in 

 tegenftelling aan de Turken en Engelfchen. De 

 Franschman, die veel van praten houdt, verveelt 

 zich nooit; maar, om de verveling te beftrijden, 

 rookt of fchuift de Turk amfioen, en de Engelsch- 

 man , fchier even karig in het praten , als de zoo 

 even genoemde , drinkt een ftevigen teug , of krijgt 

 de miltziekte en eindigt met zich te verhangen of 

 dood te fchieten. Dikwijls heb ik er naar ge- 

 wenscht, om ook een drokke prater te zijn-, niet 

 zelden, war meer is, doe ik er in gezelfchappen 

 moeite toe, hoe weinig anders ook er toe geftemd; 

 want altijd komt hij , die aan dat euvel hinkt , my 

 als gelukkiger voor, dan ik, zelfs wanneer zyn 

 kallen mij doodelijk verveelt, ja fchoon ik mij niet 

 kan onthouden van wrevelig tegen hem te worden, 

 vermits hij blijkbaar zoo veel te minder iets van 

 dien verdrietigen aart gevoelt , naarmate hij het mij 

 levendiger doet gevoelen. Daarintegen heb ik 

 mededoogen met iemand , die , mij vervelende , te- 

 gelijk zich zelven verveelt. 



Het is een verdriet, bijna even groot als de ver- 

 veling zelve, zich in gezelfchap te bevinden met 

 drokke praters , die wel veel geest hebben , maar 

 ook vorderen , dat men gettadig naar hen luistere , 



of 



