OVER DEN OMVANG EN DE ZEKSRHEID 



van dezelve eene volkomene gewisheid In alles , 

 vvat zij leerde , zou ontvangen bebben. Doch thans 

 2ie ik my in deze rnijne verwachting op het deer- 

 lijkst teleurgefteld. Geen wonder dat ik hterbij dus 

 nog een oogenblik uwe oplettepdheid wil bepalen. 



Ja, M. H.! het moet met den omvang en ze- 

 kerheid onzer menfchelijke kelinis nog zeer bekrom- 

 pen gefteld zijn, als wij bedenken, dat de vraag: 

 vvat is waarheid , en welke zijn hare kentnerken , 

 nog in onzen tijd als prijsvraag kan opgegeven 

 worden ; hoezeer ieder mensch 5 van het begin der 

 wereld af , gepoogd heeft haar voor zichzelven op 

 te losfen (*). Maar misfchien maakt de Natuur- 

 ktinde hiervan eene uitzondering , als op andere 

 grondflagen berustende. Doch is dit waarlijk 



4 



zoo ? Is er voor den Natuurkenner eene andere 

 waarheid dan voor denWijsgeer? Het is waar, de 



eer- 



(*) Zie het Programina van het Provinciaal Utrechtt 

 Genootfchap van 1825. bl. H. verv. 



15. Wat is de waarheid, en welk is derzdver onder* 

 fcheidend keuteeken (jriterium) ? Men verlangt een >ge* 

 fchiedkundig overzigt en eene beoordeelivg van de pogin- 

 gen, \velke de oude en nieuwe wijsgeefen* ter beantwoor- 

 ding van deze vraag , geclaan hebben , waaiuit in het bij* 

 zonder blijke , of de kriti/che wijsgeerte en de verfchillcn- 

 de wijsgeerige fcholen , welke haar , tot op onzen tijd toe , 

 zijn opgevolgd , meet- licht en naaurtkeiirigheid hierom- 

 trent gegeven hebben , terikijl men in het bijzonder ah 

 tindbefluit wnicht aavgewe&en te zien den graad van 

 waarde , welken , ten a&nzien van de waar held 9 de men* 

 fchelijke ketwh heeft en kan hebben* 



' I r< 



