OVER DEN OMVANO EN DE ZEKERHEID 



ter verklaring der verfchijnfelen genoeg heeft ? 

 Waaruit het dus ten vollen blijkt, dat wij omtrent 

 de grondflagen der Natuurkunde, dat is, omtrent 

 de oorfpronkelijke ftof , derzelver eigenfchappen en 

 grondkrachten; omtrent de verfchillende ftoffen, die 

 de oorzaken der verfcheidenheid in de ligchamen 

 uitmaken, nog geheel in het onzekere verkeeren. 

 En deze onzekerheid is niet, gelijk men zou ktin- 

 nen denken, een gevolg van gebrekkige oeferiing, 

 van dwaling of verkeerde toepasfmg der grondre- 

 gelen des denkens , maar een gevolg van de oyeral 

 blijkbare en aanwezige begrenzing van des men 

 fchen denkvermogen en kennis, en een bewijs, dat 

 zelfs de Natuurkunde geene uitzondering maakt op 

 de menfchelijke beperking; maar dat wij ons ook 

 daar zelfs moeten bevredigen, met hetgeen ons 

 vergund is waar te nemen en te zien, met hetgeen 

 wij als oorzaken kunnen vermoeden , of wat wij ter 

 verkrijging van e'e'nheid in deze waarnemingen noo- 

 dig hebben aan te nemen ^ en hetwelk wij, alleen- 

 lijk in dien zin, grondbeginfelen der Natuurkunde 



* 



noemen. 



Hoezeer het tot hiertoe voorgedragene voorna- 

 melijk ten doel had den omvang onzer menfchelijke 

 kennis, met betrekking tot hetgene wij Natuur 

 noemen , aan te wijzen , zal toch ieder van u , 

 M. H. H. ! ook reeds hebben opgemerkt , dat de 

 andere vraag: wetke is de mate van zekerheid ', die 

 wij aan deze Naiuurkundige kennis mogen toefchrij* 

 ven 9 daardoor voor een groot gedeelte beantwoord 

 is, Uit het vorige is immers gebleken, dat wij 



om 



