OVER DEN OMVANG EN DE ZEKERHEID 



voorzeker weder even moeijelijk te beantwoorden 

 als de voorgaande ; en het aannemen van vaste, on- 

 doordringbare , harde gronddeeltjes van eene bepaalde 

 gedaante, die, als gewelven zamengevoegd, weer- 

 (tand bieden tegen de van buiten aankomende kracht, 

 en ledige ruimten tusfchen elkander overlaten , is 

 gewis even willekeurig en gewaagd, als de erken- 

 ning dat een ligchaam niets is , dan het evenwigt 

 der aantrekkende en terugftootende kracht; want 



9 



fuist het beftaan dezer eerfte ondeelbare grond- 

 deeltjes, nog nimmer door eenigen Natuuronder- 

 zoeker gevonden , is alleenlijk aangenomen om de 

 ondoordringbaarheid te verklaren ; terwijl het ligcha- 

 melijke der kracht nog even zeer een raadfel blijft, 

 dewijl dan eene onftoffelijke ziel geene kracht bezit- 

 ten, of eene krachtige ziel zeer (lofFelijk moet zijn, 

 Het blijkt dus , dat wij ons bij de vraag naar den 

 grond dezer algemeene denkbeelden nog in eenen 

 doolhof bevinden, vvaaraan geene uitkomst is; en 

 dat deze Algemeene Natuurkunde dus geenszins op 

 volkomene zekerheid kan roemen. (*) 



Zien 



De Natuurkunde , als veelmeer befchei'den dan 

 de Wijsgeerte en Godgeleerdheid in het geven van fek- 

 tennamen , heeft hier en overal , waar zij aan de eerfte 

 dier beide wetenfchappen grenst, en denkbeelden daaruit 

 tracht te ontleenen, ook deze fout , zoo het fcbijnt, mede 

 overgenomen, zij noemt de voorftanders dier ondeelbare 

 gronddeeltjes Atomiiten^ naar den Griekfchen naam dier 

 deeltjes zelve , en die der oorfpronkelijke grondkrach- 

 len Dynamisten. Ik moet bekennen, dat, hoezeer de 



herleidingen der verfchijnfelen tot de beide oorfpronke. 



s ;i jy. 



