ONZER KENNIS DER NATUUR. 245 



zulke zwaartekracht ? Wij weten immers hoe Ian- 

 gen tijd de Franfchen zich hardnekkig daartegen 

 aangekant hebben, omdat deze zwaartekracht eene 

 Engelfche uitvinding was; hoe dat NOLLET dit na- 

 deren tot de aarde als een gevolg eener gelijktijdige 

 draaijing des aardbols in verfchillende rigtingen , 

 zelfs proefkundig , wilde aantoonen, offchoon hij het 

 onvoldoende daarvan erkent (*) ; hoe HUYGENS haar 

 in eene bijzondere zwaarmakende ftof , zich in eenen 

 kloot bewegende ; EULER die in zijnen &ther zocht , 

 en hoedanig dus de erkenning eener zwaartekracbt 

 alleenlijk een gevolg der gemakkelijkhekj in de uit- 

 legging der verfchijnfelen was, zonder aanwijzing 



der 







(*) NOLLET, Natuurk. Lesfen. Deel II. le. Stuk , 

 bl. 108 in. HUGENII, Dissertatio de causa gravitath 

 in Opp Reliquis. Tom. I. p. 93. seqq. EULER in de 

 brieven aan eene Duitfche Prinfes. LE SAGE heeft, wel 

 is waar, eene nieuwe mechanifche verklaring beproefd, 

 in zijne Lvcrbce Newtonien* te vinden in de Mem. de 

 r dead. Rot/, des Sciences de Berlin de 1782. p. 404. seqq; 

 doch met geen gelulddger gevolg. En federt dien tijd 

 vergenoegt men zich met de Hypothese van NEWTON, als 

 voor her gebruikgenoegzaam, en aan eene verklaring der 

 zaak te wanhopen 2ijnde. En waarlijk, zoo ook de voor- 

 gemelde verklaringen gegrond waren, bleef de vraag nog 

 onbeantwoord, vanvvaar hebben die zwaarmakende ftoffeu 

 hunne kracht? Reeds de beroemde F. A. c. GREN zegc 

 in zijne Grundrisz der Naturlehre, .205: w Wij moeteu 

 ^ bekennen, dat wij van de 'zwaarte zelve als oorzaak 

 der ve.rfchijnfelen van toenadering tot de aarde volltrckt 

 niets weten. Wij zien flechts het verfchijnfel , maar dc 

 oorzaak daarvan ligt geheel buiten onze 

 VI. D. 2. R. 



