ONZER KENNIS DER NATUUR. 941 



vergenoegen; daar het weten zoo weinig, en het 

 gelooven zoo veel ons deel is ? En ziet daar de 

 reden, waarom ik deze vraag heb opgeworpen. 



Ik behoef wel niet verder te gaan , M. H. H. ! 



dan op de fterrekundige jaarboeken te wijzen, om 



u te overtuigen, dat wij der Natuur in hare ver- 



hevenfte werkingen zijn op het fpoor gekomen, en 



aan haar het geheim hebben ontlokt der wetten van 



beweging en tijden, volgens welke zij de groote 



wereldbollen door het ongemeten ruim, in fchijn- 



bare verwarring, heenkaatst; vermits elk der voor- 



zeggingen, hierin, jaren te voren gedaan, op het 



naauwkeurigst vervuld worden , en tot op de minuut 



af gefchieden. Maar wat is nu deze onze kennis? 



Eene vrucht der veelvuldige waarnemingen van tij- 



den en plaatfen, waarop zich deze ligcharaen wel- 



eer bevonden, en binnen welken zij tot hetzelfde 



punt zijn teruggekeerd. Maar weten wij nu hier- 



door ook iets van de oorzaak, die hen aldus be- 



weegt, in dien loop houdt, en aan die regels bindt? 



Het is waar, gij kunt uit de leer van de zamen- 



(telling der krachten, en de plaatfmg van eene der- 



zelve in een vast middelpunt ten duidelijkile be- 



* 



toogen , dat de beweging hieruit geboren wordende , 

 eene in haar zelve wederkeerende kromme lijn be- 

 fchrijven zal. Gij kunt, door de wet van KEPLER, 

 dat de tijden evenredig zullen zijn aan de afgefne- 

 dene Elliptifche vlakken, kromme lijnen voortbren- 

 gen, die de meeste der vraagdukken bij de leer der 

 Planeten oplosfen. Maar zijn dan de aantrekkings- 

 kracht der zon , en de tangemiaalkracht des eerften 



oor- 



