ONZER KENNLS DER NATUUR. 239 



vloed; zoodat wij dan ook, bij veranderde bewerktui- 

 ging,de dingen als nog zoodanigzoudenwaarnemen? 

 Het is bekcnd dat de VVijsgeeren , van de vroegfte 

 tijdcn af, het daarover niet hebben kunnen eens 

 worden, en de eenvoudigfte ondervinding leert dea 

 mensch reeds, dat bij eene inwendige ziekelijke ge- 

 fteldheid hem alle voorwerpen geel, bij het gebruik. 

 van groene glazen alles groen verfchijnt, en dus 

 ons oordeel over deze voorwerpen in de Natuur wel 

 degelijk van de gefteldheid der zintuigen. afhangt. 

 Kunnen dus wel de kundigheden , die wij door mid- 

 del van de uiterlijke zintuigen verkrijgen, eene ken- 

 nis van de natuurlijke voorwerpen gencemd worden ; 

 of is het flechts de kennis ciier verfchijnfelen, welke 

 zich aan onze zintuigen doen gevoelen , zonder dat 

 wij door die waarneming kunnen bepalen , of deze 

 verfcbijnfelen geheel, of gedeeltelijk in de voorwer- 

 pen zelve gelegen zijn, dan of zij misfchien het 

 gewrocht zijn van de zamenftemming der eigenfchap- 

 pen in de dingen zelve, en in de foort onzer waar* 

 neming en zintuigen ? Met blijft dus voor als nog 

 onbeQist, of er wel voor ons, menfcben, eenige 

 kennis van het wezen der dingen mogelijk zij; dat 

 neet, of er voor ons wel wezenlijk eene eigenlijk 

 gezegde Natuurkennis beftaat. 



Maar misfchien dunkt het u , M. H. ! dat het- 

 gene in het algemeen onbereikbaar is, veelligt in 

 nkele bijzondere deelen binnen onze magt valle. 

 Wat ons dan geweigerd is te weten van het in- 

 wendig, en op zich zelf bedaan der dingen, dat 

 is ons misfchien vergund te weten van de veifchijn- 



ie- 



