OP M. ADRIAANSZ. DE RUIJTE1U 221 



van Hem zijn" (*). Hij gevoelde den dood na- 

 deren, maar des te grooter was zijn verlangen om 

 ontbonden te vvezen ; ja , bet fcheen , alsof hij God 

 fmeekte om een zalig einde. Zoo was DE RUIJTER 

 op zijn doodbedl De vloot, de bevelhebbers , al 

 het fcheepsvolk droeg hij fmeekend op aan de ont- 

 fermende liefde Gods; en het vernemen der zege- 

 praal was als verzachtende balfem in zijne wonden. 

 Met vaderlijke goedheid vernam hij naar de gewon- 

 den; liet woorden van troost tot hen fpreken; hen 

 verkwikken , en alles aanwenden tot hunne herftel- 

 ling. Zijne tijdelijke belangen ftelde hij vertrouwe- 

 lijk in de handen van zijnen Hemelfchen Vader. 



En zijne vrouw en kinderen! O, deze zou 

 hij wederzien in de vreugde des Hemels ! Zoo 

 ftief DE RUIJTER , die met EPAMINONDAS , hoewel 

 uit een ander beginfel , en met andere uitzigten kon 

 zeggen: Deze dag is het einde van mijn leven 

 niet ; maar het begin van mijn geluk en het top- 

 punt van mijnen roe in. M De legerhoofden om 

 het fterfbed des edelen Grieks ftaande , kunnen geen 

 hartelijker tranen geftort hebben, dan de bevelheb- 

 bers der vloot weenden , toen de geliefde Admiraal 

 in hunne armen den geest gaf. 



De veldflagen van Leuctren en Mantinea waren 

 de -roemrijke gedenkteekenen , waarop de fterven- 

 de EPAMINONDAS het oog hield. DE RUIJTER had 

 zijne aandacht op vijftien groote zeeflagen en vyf 

 en veertig gevechten kiyinen vestigen , maar hij 



hield 

 BRANDT, Leven, bl. 983 ch 984, , 



PS 



