OP M. ADRIAANSZ, DE RUIJTER. 207 



ooren konden zich niet verzadigen. Alle tongen 

 fpraken tot lof van den geliefden Admiraal, die, 

 in ftede van zich te verheffen , met kinderlijk ver- 

 trouwen bad, om nederigheid en ootmoed en om 

 te leven tot welzijn van zijn vaderland (*). 

 r Dat welzijn behartigde hij op alle wijze. Zijn 

 fchrander vernuft gaf hem middelen aan de hand 

 waaraan niemand fcheen te denken. Op zijnen raad 

 was een regiment zeefoldaten opgerigt dat ook te 

 land zou kunnen dienen. Twaalf lootfen , bijzonder 

 ervaren in him werk, kundig in de (Irekking der 

 kusten , de diepten der gronden en zeegaten , en 

 van alles wat tot eenen volledige kennis in dat vak 

 behoort, verdeelde hij over de vloot; die vloot 

 oefende hij in den zomer; zij was eene leerfchool 

 voor ouden en jongen. Bevelhebbers en matrozen 

 hoorden daar nuttige lesfen; want een fpiegelge- 

 vecht van die dagen fcheen eenen bloedigen zeeflag 

 te zijn. En brak de krijg uit, dan was ieder op 

 zijnen post en gereed tot het volbrengen van zijnen 

 pligt (f). 



Ik geloof niet , dat het oude Gemeenebest der 

 Ifercenigden Nederlanden ooit nader aan zijnen on- 

 dergang is geweest dan in den jare 1672. Bij den 

 zamenloop van uitwendige rampen, de noodlottige 

 gevolgen van eenen vernielenden krijg, voegde zich 

 inwendige verdeeldheid , en het oproer plantte zijnen 

 ftandaard op den vaderlijken grond. Beklagelijk is 



het 



(*) BRANDT, Leven , bl. 

 (t) Ibid 464, <5?p. 



