OP M. ADRIAANSZ. DE RUIJTER. 199 



gevaren van eenen onberadenen aanval uit het oog 

 fcheen te verliezen. 



Hoe weinige voorbeelden van zoo veel edelaar- 

 digheid heeft de gefchiedpen opgeteekend ; hoe 

 vele daarentegen van afgunst en nijd. Hoe dikwijls 

 hebben mindere bevelhebbers met genoegen de inis- 

 flagen hunner opperhoofden gezien en gezwegen, 

 in de hoop dat die misflagen den grond hunner be- 

 vordering zouden leggen. Niet een dier onzalige 

 driften ontftak de borst van den welmeenenden 

 vriend zijns vaderlands. De afgunst van eenigen 

 bedroefde hem wel; maar veranderde hem met, 

 en zijne zegepraal over die hoogmoedigen was zoo 

 volkomen 9 als die van ARISTIDES over zijne on- 

 dankbare medeburgers ! 



DE RUIJTER had reeds veel verrigt, toen de oude 

 TROMP hem door den dood ontviel. Hij had onder 

 zijne bevelen geftaan en was zijn vriend. Wat 

 wonder dat hij bij het vernemen van zijnen dood 

 vol aandoening uitriep : Ach ! dat ik voor hem 

 geftorven ware ! " Hij gevoelde de grootheid van 

 dat verlies; want TROMP was de eerfte zeeheld van 

 zynen tijd , en de vloot was eene leerfchool voor 

 ouden en jongen. In die fchool leerde onze zee- 

 held , hoe eene fcheepsmagt vereenigd en bij ge- 

 deelten moest werken. Hij zag en ondervond dat 

 niet altijd dapperheid en moed maar veel meer 

 voorzigtigheid en goed overleg de uitkomst van 

 den zeeflag beQisfen. Dit zag en ondervond hij in 

 de noodlottige jaren van 1652 en 1653, toen onze 

 veel zvvakkere magt alleen door de bekvvaamheid 



2 van 



