

OP M. ADRIAANSZ. DE RUIJTER. 193 



ven en werken kon ; daar ontwikkelden zich de 

 krachten zijner ziel door aanhoudende oefening en 

 vlijt, gelijk de krachten des ligchaams zich ontwik- 

 kelen door den arbeid. Geene moeite noch in- 

 fpanning dier zielskrachten was hem te zwaar ; 

 geene werkzaamheid te langdurig, te vermoeijend, 

 of te veel om dien rijken fchat van kundigheden 

 bijeen te vergaderen , zonder vvelker bezit niemand 

 boven anderen kan uitblinken, in dat gewigtig en 

 gevaarlijk beroep. 



Maar het was door dien riisteloozen arbeid , door 

 deze onverzadelijke begeerte naar kennis; door dat 

 te zamen paren der befchouwende en beoefenende 

 zeevaartkunde , dat DE RUIJTER de ftrekking der 

 landen en kusten juist en naauwkeurig wist en be- 

 palen kon; door deze kennis was het, dat hij nooit 

 verlegen ftond , nimmer in onzekerheid bleef, 



Geen Noordfche klippen , noch ijsbergen , geen 

 Atlantifcbe ftrocmen , noch vloeden konden zijne 

 ftandvastigheid aan het wankelen brengen. Door 

 welberadenheid en moed, kwam hij gevaren te bo- 

 ven , waarvoor zwakkere zielen bezweken zouden 

 hebben; maar DE RUIJTER was met alle (landen in 

 den zeedienst bekend; geene pligten waren er, die 

 hij met betrachten kon. Wat hij van anderen met 

 onverzettelijke naauwkeurigheid vorderde , was in 

 vroegeren tijd door hemzeiven verrigt. Hij voer 

 uls hoogbootsmans jongen uit, en bekleed met de 

 waardigheid van Hertog , Ridder en Luitenant 

 Admiraal- Generaal van Holland en Westvriesland 



overleed hij! Zijne verdienften alleen, baanden hem 



, 

 den 



