OVER CICERO'S 



op vroeg ik, hoewel ik ontfteld was door de vree 

 ze, niet zoo zeer voor den dood als voor de listen 

 der mijnen , of hij zelve en mijn vader PAULLUS , 

 en de anderen die wij voor dood houden, leefden V 

 Ja , zeide hij , ja wel leven zij , zij die uit de 

 boeijen des ligchaams als uit een kerker ontvloden 

 zijn; maar datgeen, wat gij leven noemt, is de 

 dood. Zie daar uwen vader PAULLDS tot u komen. 

 Toen ik dezen zag fmolt ik weg in tranen ; maar 

 hij , mij omarmende en kusfende , belette roij te 

 weenen. En zoodra ik , na den tranenvloed be- 

 dwongen te hebben , fpreken kon , zeide ik : zeg 

 het mij, heilige en beste vader, dewijl dat bet 

 leven is zoo als ik den Afrikaner boor zeggen 

 waarom vertoef ik dan toch op aarde , en fnel niet 

 veeleer u te gemoet? Niet alzoo, zeide hij. Tenzij 

 toch die God, wiens tempcl dL - alles is, wat gij 

 rondom u ziet, u van die ligchaamsbanden heeft 

 vrij gemaakt, kan u de toegang berwaarts niet ge- 

 openclt zijn. Dit is het doel wauroin de menfchen 

 zijn geboren , dat zij dien bol zouden onderzoeken , 

 dien gij midden in dezen tempel ziet, en die de 

 aarde geheeten wordt; zij hebben eene ziel ontvanr 

 gen uit die eeuwige vuren, welke gij fterren noemt, 

 die rond zijn en door goddelijke geesten bezield, 

 en die-hunne kringen en cirkels met eene bewon- 

 deringswaardige fnelheid voleinden. Derhalve moet 

 gij , PUBLIUS, en moeten alle braven hunne ziel in de 

 bewaring des ligchaams behouden, en moogt gij 

 zonder bevel van Hem , die dezelve gegeven heeft , 

 uit het leven der ftervelingen niet verhuizen, op- 



dat 



