294 OVER DEN GEEST VAN ONZEN LEEFTIJD , 



\ 



Niet ongegrond voorzeker zijn de klagten , die 

 men weleens bij Heden van inijne jaren hoort , over 

 den ongelukkigen en woeligen tijd , waarin onze 

 jongelingfchap , en ecn goed deel der verdere jaren 

 vervlogen zijn, vooral bij terugzigt op de rustige 

 dagen onzer ouderen. Maar, vragen vvij ; heefc die- 

 zelfde woeling ons niet opgeleverd een verheven en 

 belangrijk fchouwfpel van ontwikkeling, vertooning, 

 uitbreiding en verhooging van menfchelijke kracht? 

 Was zij niet , tot ons nut, eene fchool, om te 

 leeren , wat te fchuwen, wat na te volgen? Ja , 

 wij waren verftoken van die kalmte , die onze va- 

 ders grootendeels genoten hebben in het ftil be- 

 zit van welvaart en vermogen, waardoor him tijd 

 zich kenmerkte , en waardoor zij , als liunne va- 

 ders , teerden in vrede en genoegen op voorva- 

 derlijke nijverheid en zuinigheid ; ja , bij onze in- 

 trede in eene werkzame vvereld, werd op eens, als 

 het ware, de keten der maatfchappelijke orde ver- 

 broken , en met dezelve dat evenvvigt van J^urapa , 

 waarom eeuwen lang bloedig geftreden was, met 

 welks val de vvereld fcheen te moeten vallen. Er 

 was geen volk, geen ftaat, geene kunst, geene 

 wetenfchap, fchier geen voorwerp van menfchelijk 

 begrip , dat niet verwrikt werd of veranderde ; ja , 

 wij fchenen geboren en geroepen, om aller volke- 

 ren tijden en gefchiedenis , als voor ons ten too- 

 neele gebragt, tot <5en enkel treurfpel te zien op* 

 voeren ; maar ook dat treurfpel werd vertoond tot 

 onze leering, en drukte ons diep in het gemoed 

 de groote les , dat , gelijlv in de natuurlijke wereld , 



zoo 



