VERGELEKEN MET DIEN ONZER OUDEREN. 295 



zoo ook in de zedelijke en flaatkundige , ja in 

 alles , het te hoog gedrevene nederwaarts helt , 

 en alles trekt naar het middenpunt van orde en 

 even-wig* ; wij ondervonden, dat overfpanning ver- 

 rekking dat is verflapping baart , te veel geverg- 

 de kracht tot rust neigt, en dat rust verkwikking 

 aanbrengt, bij welker genot wij mogen vragen, wat 

 en waartoe alles gebeurd zij? Het antwoord is 

 duidelijk: - om ons beter, wijzer en voorzigtiger 

 te maken. Deze vraag kon niet in de woeling der 

 partijzieke harten , in het bruifchen der blinde drif- 

 ten , zoo lang het fpel niet voor ons afgefpeeld 9 

 en wij tot huisfelijken kring van denken en handelen 

 niet terug gekeerd waren, juist beantwoord worden. 

 Met anderen in den draaikolk van begrippen en 'ge- 

 beurtenisfen omgevoerd, was voor ons alle ftille ver* 

 gelijking onmogelijk. Wij, die naauwelijks tijd had- 

 den , om eigen goed en leven , zelden om dat van 

 anderen te redden ; wij , fcherp ziende op het gevaar 

 van heden en morgen, altijd bezig met het aan- 

 voeren van allerlei bluscbgereedfchap tot dooving van 

 den algemeenen en bijzonderen brand > die het oude 

 in de laatfte jaren > deels bij ons verteerde , deels 

 zuiverde ; wij , zeg ik , hadden voorzeker tijd noch 

 lust, om ftil en koel neder te zitten en over te 

 zien : wat er veranderde , wat er verbeterde 5 wat 

 er verflimmerde. Dat voorregt, danken wij het 

 der woelige (lingering door ons beleefd , of liever 

 danken wij het den Almagtigen, die ons de tegen* 

 woordige rust, na eene zoo buitengewone oefening 

 in eene zoo hoogere fchool van leering gunde, 



V 3 . dit 



