M E D I C A. 113 



rem minorcmve copiam fubftantiae in texturam cutis 

 deponit , undo a vafis in humores defertur. Simplex 

 haec thcoria est, ex ipfa in aliis obfervata mem- 

 branis agendi ratione petita. E i c h h o r n putat , 

 tantummodo ea abforberi, quae epidermidem in- 

 tumescere efficiunt vel id non impediunt , fcilicet 

 ut epidermidis imumescenti margines pororum de- 

 fcriptorum inorganicorum , canalium fudorifero- 

 rum orificia , elevarentur , quibus elevatis , medi- 

 camenta aliaque externe applicata per canales fu- 

 doriferos vi capillari deveherentur (i) ; vidimus 

 hos canales non cohaerere cum vafis fed in eel- 

 liilis cutis terminari, in quibus etiam orificia va- 

 forum lymphat. idem Eichhorn indicavit. Pri- 

 me intuitu fpeciofam hanc theoriam acciperes et 

 cum priori conjungeres, adeo ut abforptionern cutis 

 integrae, tarn inbibitione epidermidis per poros 

 inorganicos , quam per poros dictos fudoriferos 

 fieri crederes , eo magis quum ex experimentis S e- 

 guinpatuit, fupra 18 nihil abforberi, canaliculi 

 nempe tune fudore pleni abforbere non posfunt; 

 Seguin cum pediluvium lactis fupra 18 20 fu- 

 mebat , lac acidum fieri obfervavit (2). Si vero ulte- 

 rius istam theoriam perfpicias, auctoris magis astutiam 

 quam naturae ductum videbis. Jam fuspicionem movet, 

 nullam aliam viam patere externe applicatis , quam 

 per canaliculos illos , unde , cum vafa capillaria non 



ni- 



(i) Meek el, Arch. iSatf. p. 471473. CO Seguin, 

 ! c. p. 590. 



H 



