L1TERARIA. 9 



deantur, haecce nobis vitio vertas. PhilopL Sem- 

 per sane tui similis manes, tuum opus, quamvis 

 plerumque non spernendum , ineptum putans. Sed 

 narra. Sophron* Caveas ! Alteram etiam corr- 

 ditionem habeo, scilicet, ut, si ego nostras de 

 proposito sententias protulerim, tu eodem modo 

 tuam dicas. Philopl. Dicam : non prius autem , 

 quam vestras ad finem usque atidivero, Sophron. 

 Narrare igitur conabor. Convivium modo par- 

 cum nobis erat, eo copiosiores vero ct jucundio- 

 res erant sermones. Postquam bibitum esset in 

 salutem patriae, principis, turn et juvenum amico- 

 rnm, qui arma sumserunt, finibiisque adstant, 

 patriam defendentes, nee non in puellarum sani- 

 tatem, disputatio fit, ut constitutum erat, ea 

 lege, ut quisque ex ordine suam diceret senten- 

 tiam. Initium diccndi fecit Pamphilus. Amici 

 carissimi ! inquit 5 vobis omnibus hocce convi* 

 vium bene eventurum, spero; gratissimum enim 

 omnibus esse scio. Prae ceteris autem gratum 

 est Cratino , non tarn convivium , quam argumen- 

 tum ; agetur enim de amore. Ne erubescas, ami- 

 ce ! non enim turpis res- est amor , imo amare per 

 omne tempus decorum ha'ouenint homines, et 

 recte, nam .... Cratinus* Taceas, stultissime! 

 potius sententiam, quam debes, dicas. Pam- 

 philus. Non prius earn audibis , quam saluta- 

 tionem. Repleatis pocula, sodales! Chari- 

 nus. Faciam , sed quaenam res est ? Pampful. 



Ne 



