L I T E R A R I A. 15 



longinquo petiissc mihi vidctur. Ex ipso enim 

 Symposii argumento propositum derivandum esse 

 puto. Lubenter ex parte id tibi concedo, re- 

 spondet Pamphilus , sed simul contendo , temporis 

 aliarumque rerum externarum rationcm minime 

 spernendam esse. Char. Si scilicet prius ad 

 ipsum dialogum nos converterimus , neque in- 

 de propositum derivare potuerimus, turn demum 

 ad illud externarum rerum asylum nobis confu- 

 gere licet. Pamph. Aveo igitur tuam, ex ipso 

 dialogo derivatam, audire sementiam. Char. Di- 

 cam : Vario modo , a variis convivis Amor in 

 Symposio laudatur, unde quasi suft sponte se- 

 quitur, varium Amorem etiam in eo proponi. 

 Alium laudat Phaedrus, alium Pausanias et Eryxi- 

 machus: dum Aristophanes, cujus oratio spurcis- 

 sima est, Agathon et Socrates eodem modo rem 

 agunt. Sed , quamvis hi omnes varios laudent 

 amores, tamen nullus eorum purum ac sanctum 

 spectat Cupidinem. Nihil aliud -celebrant, nisi 

 nefariam paederastiam. Neque Alcibiades , cujus 

 orationem minime primariam duco, aliam sequitur 

 rationem. Ostendit nempe , quomodo Socrates 

 fuerit in amore erga juvenes. Ex hocce igitur 

 spurco dialogi argumento satis patet , qualis fue- 

 rit morum conditio apud Graecos , cum omnes tarn 

 libere loquantur de re, cujus ipsum nomen apud 

 nos fere nefandum habetur. Non vero ipsum 

 Platonem hisce requitiis adspergere volunuis , re- 



