L I T E R A R I A. 159 



amorem , amoris vero immortalitatem (2). Philopl. 

 Omnino; amor nos ideo ad pariendum incitat^ 

 ut nos hoc modo immortalitatis participes fiamus. 

 Varia eflicit amor, summum autem est immorta- 

 litas. Hue pertinent omnes nostri labores ; ideo 

 nostrae naturae inditum est illud pariendi, pro- 

 fexendi,: agendi studium, atque, nisi Platonem ni- 

 mis ex nostris opinionibus judiceraus , hinc con- 

 cludere possumus , naturam nostram immortalita- 

 ti esse destinatam. Sed pergamus. 



Vidimus ergo amorem esse immortalitatis 

 studium , ilium nobis inditum , hanc vero illius 

 fincm existere. Kem autem atque actionem , in 

 qu;\ conspicitur amor et per quam finem conse- 

 quitur, esse partum, quae omnia, quantum potui- 

 mus , ex;plicavimus. Unam vero rem ,eamque maxi- 

 mi momenti, omisimus, pulcritudinem nempe; non 

 enim est partus per se , sed partus in pulcro. 

 -Cum parturiant homines, vehiculum quaerunt , in 

 quo pariant. Id vehiculum mine esi; pulcritudo.^ 

 quam recte in partu Lucinam vocat Daotwne. 

 Cum enim id, quod prapgnans est, in turpe in- 

 cident, .tristitid ac dolore contrahitur, involvi- 

 tur, ac non promit foetum, sed aegre gent (i), 

 cum contra pulcro appropinquet , magno gaudio 

 afficitur atque statim parit. Id non solum in iis , 



qui 



(1) Symp. ao?. A. 



(2) Symp. 206. D. 



