L I T E R A R I A. 165 



captu , terrestribus rebus adstricto. Nobis , qui 

 caduci sumus, modo conspitienda est pulcritudo 

 mutabilis et caduca, quippe corporibus adstricta. 

 Nostra natura autam ita comparata est , ut non* 

 nunquam se supra terrain extollere, atque notio 

 nem consequi possit pulcritudinis universalis , ob- 

 scuram quidem , sed eo clariorem , quo magis unuos- 

 quisque se a corpore abstrahat. Sed perfectam* 

 iramutabilem immortalemque pulcritudinem perci- 

 pere homini non licet. Haec sedem suam in cae- 

 lo locavit , atque ipsa immortalis , inter solos im* 

 mortales versatur. 



Si haec igitur consideremus , nondum perspi- 

 cuum est, quid nobis ex illis Diotimae verbis 

 concludendum sit. Agit enim de pulcro immuta- 

 bili , cujus in coelo sedes posita est ; concludi- 

 mus ergo ad immortalitatem pertinere illud pul- 

 cri pelagus, quod jam nobis aliquatenus rem ex- 

 plicat. In memoriam enim revocamus, quae mo- 

 do diximus, immortalitatem nempe, quippe sum- 

 mum bonum, amoris esse finem, medium autem, 

 quo amor illud bonum consequitur, esse pulcrum. 

 Socratem hac doctrinit usum fuisse, turn dixi- 

 mus, ut juvenes immortalitatis participes redderet, 

 quod tune obscurum , nunc nobis jam clarius 

 fit. Vidimus enim , quomodo nobis per pulcra ad 

 caeltim adscensus pateat. 



Sed nihilominus obscura manet haec doctri- 



na, quapropter advertamus necesse est ad to- 



J-r & tain 



