L I T E R A R I A. 51 



discipuli , lit vel ipsi cum Socrate dissererent vel 



alios disserentes audirent , dialogi locus; sed varii 



convivae in lauto convivio, -quisque suum epxvoy 9 



Symbolum , ad dclectationem conferunt , atque invi- 



cem Amorem celebrant. Dialogus igitur tantutn 



constat ex sermonibiis continuis convivarum , inter 



quos Socrates non primarium , sed modum parem 



obtinet locum. ,,Sermones illiex consuetudine rc- 



petcndi explicandique videntur carminum conviva- 



lium. Apud Athenaeum (i) tria eorum genera 



censentur, quorum primum est, quod canebant 



omnes simul , secundum quod sud quique vice 



singuli , tertium quod soli canebant solertiores. 



Postremum genus ea continebat carmina , quae 



proprie o-xoA/^ dicuntur. Habebant ilia vel sen* 



tentiam quamdam praeclaram vel vitae praecepta , 



vel patriae spirabant amorem et tyrannidis odium , 



uti celebratissimnm illud in Harmodium et Aristo- 



gitonem. Plerisque autem talibus carminibus amor 



celebrabatur : " (2). Non mirum igitur veteres 



philosophos Symposia scripsisse , neque , Platonem 



id fecisse (3). 



Dia* 

 (0 xv. 694. A. B. 



(a) Verba sum Clar. Vir. van Heusde , Init. p. 193, ubi fu 

 sius hac de re. 



Cs) Non pauca ferebantur vctcri aevo Symposia. Practer hoc- 

 ca et Xenophontis convivium , recenscntur similia Epicu^i , 

 Aristotelis , Heraclidi cujusdam, Melcagri, aliaque.Cf. Woffiii, 

 Introd. ad Plat. Syrop. p. 50* 



D a 





