5* COMMENTATIO 



Dialogus est historia convivii. Non enim perso- 

 nae loquentes inducuntur, sed , qtiae illi dixe- 

 rant, narrantur ab Apollodoro amicis quibusdam. 

 Partim igitur narratur , partim agitur res. Sed 

 potius de ipso dialogo videamus. 



Initium sumitur e medio sermone. Apollodo- 

 rus enim , ex quo amici quidam convivium Aga- 

 thonis percontati erant, putat se de eo non om- 

 nino aitetirnrov esse ; nnperrime enim , cum iter 

 Phaleris Athenas faceret , eandem rem Glauconi se 

 narrasse. Grato animo igitur se narraturum , pro- 

 xnittit; praeter modum entm delectari, cum ser- 

 mones de philosophijl sive ipsum habere^ sive 

 ab aliis audire sibi liceat. Ipsum autem convivio 

 non interfuisse, sed, quae sciat, ex Aristodemo 

 audivisse. Hujus igitur verba deinceps ab eo tra- 

 duntur. Aristodemum igitur , cum Socrates praeter 

 consuetudinem lautus calceatusque ei obvius fieret , 

 eum rogasse , quo tarn elegans iret ? In convivium 

 apud Agathonem , dixisse Socratem , heri propter 

 niultitudinem venire nolui , hodie autem me affuturum 

 promisi. Visne vero tu, quatnvis non inviratus, 

 mecum pergere ? Equidem , se respondisse , si ti- 

 bi videtur. Simul igitur iter fecisse. Socratem 

 autem tardius incessisse , eumque procedere jus- 

 sisse, quo, cum ad Agathonis aedes venisset , 

 miram rem sepassum esse^dicit Aristodemus. Pue- 

 rum enim se repente in ctibiculum duxisse, ubi 

 jam ceteri aderant ccnvivae. Se autem respexisse , 



1C 



