92 C O M M E N T A T I O. 



.cimque recedat atque abeat, aliud quid novimi 

 sibi simile relinquit. Recte igitur, o Socrates! 

 dicimus: amorem essc immortalitath studium. (i), 

 Haccce cum dixisset sapientissima Diothne, mi* 

 ratus Socrates earn rogavit , num vere ita sese 

 haberent ?Neque nos miramur, amicissime! Socra- 

 tern miratum fuisse ; ipsi enim a nobismet ipsis 

 qtiaerimus, num idem amor sit, quern prius lau* 

 daverit mulier? Non enim uno gradu, sed sensira 

 sensimque ad hocce amoris fastigium pervenimus, 

 quo non terrena ilia et caduca amplius amplecti- 

 mur, sed inter ipsa divina atque immortalia ver- 

 samur. Non credimus, ut Socrates, ilium amo- 

 rein, vilem et abjectum 9 ut apparet, nobis immor* 

 talitatem parare , atque rursus rogamus , an vere 

 ita sese res habeat? Explicabit ulterius Dioti- 

 me; res autem sublimior est, quam ut illam in^- 

 terrogaiKli atque respondendi rationem, quam ad^ 

 hue tenuerat, servaret. Relinquit ergo atque 

 deinceps non dubitanter atque negative , ut mos 

 erat Socrati, sed magnjl cum fiducid atque posi- 

 tive sequentia protulit, ut Sophistae illi dicere 

 consueverant , qui ipsi perfect! etiam perfecto 

 modo loquebantur. Atque jure Diotime hanc se. 

 cuta est consuetudinem ; non enim amplius versa- 

 batur in amoris naturS. describendd, verum jam 



mi- 



(i) Symp. ao^. B -^ 208. B 



