L I T E R A R 1 A. 107 



Vidcamus igitur jam de singularum orationum 

 connexione. Heri in prim;l partc obscrvavimus , tria 

 potissimum in Symposio scribcndo habuisse Pla- 

 toncm proposita , unum priraarium et duo quasi 

 secundaria. Jam turn , quomodo unaquaeque ora- 

 tio ad primum propositum faceret, paucis indica- 

 vimus ; nunc vero videamus , quomodo s'ingula 

 turn cum duobus ceteris propositis , turn inter sc 

 cohaereant. 



Trcs priores convivae , Phaedrus scilicet, Pausa- 

 nias atque Eryximachus , simul unum idemque 

 tractare mihi videntur argumentum, amorem po- 

 pularem. Perfectam Amoris descriptionem exhi- 

 bere in animo habuit Plato ; recte igitur earn ra- 

 tionem, quae inter populum ferebatur, primo loco 

 contemplatur. Maximi momenti erat ille amor 

 popularis in Graeciac civitatibus ac primo adspec- 

 tu omnino laudabilis , quippe qui mirabilitcr rci- 

 publicae salutcm promoveret. Hos miros amo- 

 ris eifecttis Phaedrus , qui primus erat , laude ex- 

 tollit. Non autem sine labe erat eximia ilia imago. 

 Qui enim amorem ilium accuratius contemplatur, 

 continuo agnoscit eum non tarn simpliciter laudan- 

 dum ,sed,cum turpi libidini copiosam ansamdaret , 

 partim honcstum partim turpem fuisse. Excipit 

 igitur Phaedrum Pausanias atque accurate amo- 

 rem coclcstcm et vulgarem distinguit, utriusque 

 naturam explicat. Jam satis actum erat de amo- 

 re, qui in hominum animis conspicitur; sed utra- 



que 



