L I T E R A R I A. 109 



sud spofite nobis quaestio obvenit, unde hicce 

 amor, turn optimarum turn pessimarum rerum 

 auctor , oriatur? et quid sit tandem? Explicat 

 haecce nobis Aristophanes. Si vero hanc explica- 

 tionem propriis verbis nobis proposuisset, obscu- 

 ra plane atque arida ejus propositio fuisset, quip- 

 pe abstractum omnino argumentum continens. Nar- 

 rat igitur fabulam , unde , quas tracturus essct , 

 amoris origo atque natura luculcntissime nobis 

 apparent. 



Nunc vero nos ad Agathonis orationem conver- 

 timus cupidique investigamus , quemnam in 

 orationum ordine locum ilia mereatur; abstrusior 

 enim quaestio est. Ut mihi videtur duo ei fi- 

 nes insunt , unus , quo proxime cum Aristophanis 

 encomio connexa est. Si enim hoc spectemus, 

 desiderari in eo quidquam videtur, cum tantum 

 amoris originem et naturam contineat , de effec- 

 tibus autem nihil inveniamus. Tres priores qui- 

 dem satis de effectibus dixerant, sed longe alia 

 est eorum expositio. Illi enim modo amorem, 

 ut inter populum invenitur, laudflrunt; Aristopha- 

 nes vero ex sublimiore loco ilium contemplatur, 

 quippe qui ex ipsi animorum conditione ejus na 

 turam atque originem eruat. 



Congruum igitur omnino erat , ut huicce exposi* 

 tioni quaedam de effectibus adjicerentur , quibus 

 partibus mihi fungi videiur Agathon. Longe autem 

 alio modo id agit , quam Aristophanes. Hie enim 



CO- 



