ioi C O M M E N T A T I O 



cornice rem tractat , ita ut omnia ridicula appa* 

 reant; ille vero poetice , quo fucatus ejus verbis 

 color inest. Hie praeterea amorem tanquam ani- 

 morum. afFectum considerat, ille vero istum afFec- 

 tum ut Deum sibi finglt. Maxima diversitas igi- 

 tur utrique orationi insit, fere necesse est, un- 

 de etiam quasi sud sponte sequittir , nexum inter 

 Aristophanis atque Agathonis orationes multo 

 difficilius inveniri, quam inter trium priorum en- 

 comia, qui consilio sua invicem emendant atque 

 explanant verba. Nexum tamen inesse mihi pro* 

 babile videtur. Non enim cum iis facio , qui Pla- 

 toneoi ideo tantum Agathonis orationem Sympo- 

 sio insertiisse putant, ut Sophistarum arrogan- 

 tiam ridiculam faceret , quosque ad hanc sententiam 

 inductos esse credo ed orationis formd, quae mi- 

 hi alteri fini inservire videtur. Solus enim, qui 

 nondum dixerat , relictus erat Socrates , qui vir 

 in ceteris Platonis dialogis primarias plerumque 

 agit partes et quidem eo modo, ut interrogan- 

 do ad id, quod velit, adigat adversarium quen- 

 dam. Talem adversarium plerumque primo ab- 

 surdam sententiam proferentem facit Plato , ut hi- 

 de nempe deinceps sermonis initium sumatur. Hu^ 

 jus nunc partibus mihi Agathon fungi videtur. 

 Ab mid pane amoris , quern descripserat Aris- 

 tophanes, efFectus tradit, id tamen ita perficit, ut 

 ab alter A parte Socrati justam disserendi occasio. 

 pern daret. Duplicem ergo finem connexionem- 



que 



