L I T E R A Pv I A. in 



que Agathonis oratio mihi habere vidctur; divcrsi 

 tamen generis , cum altcra negative , altera positive 

 scse explicet. Cavcndum autem ne omnia stric- 

 dm hisce finibus, ac nihil ingenii lusibus tribua- 

 mus. 



Nunc ad Socratis pervenimus orationem, caput 

 quasi et cerebrum totius dialogi, cui nemo in 

 Symposio summum denegabit locum. Quanto 

 enim ipse omnibus, qui aderant, sapientid, tan- 

 to ejus oratio ceteris sublimitate major, quippc 

 quae philosophiam contineat pulcri , suminum amo- 

 ris fastigium. Non vero uno momento , sed gra- 

 datim lectores ad id perducit Plato. Tres prio- 

 res amorem , ut primo adspectu sese nobis of- 

 fert, tractant. Aristophanes atque Agathon ejus 

 internam naturam 9 qualis se post accuratiorem in- 

 quisitionem praebet, perhibent. Omnes autem hae 

 de amore sententiae, quamvis per se egregiae 

 sint , si cum Socratis notione comparentur, futiles 

 atque inanes apparent. Sunt enim quasi profano- 

 rum opiniones , cum Socrates mysteria tradat 

 amoris , quibus ad immortalitatem quasi ducuntur 

 homines. In ipsis autem hisce tradendis maximam 

 observamus progressionem. Ex Agathonis oratio- 

 ne enim disserendi initium sumit Socrates ac 

 primo profanorum refutat sententias ; deinde osten- 

 dit amorem esse pulcri , pands in re pulcrd , ac 

 tandem immortalitatis csse studium. Cum per hos- 

 ce gradus duxerit Plato lectores, mirabilcs 



