L I T E R A R I A. 139 



Aristophanis orationem satis contemplati su- 

 mus, quod ad conclusionem attinet. In universe 

 autem quidquam adhuc observemus necesse est. 

 Patet enim ex hac oratione, mores tantam non- 

 nunquam vim exserere in hominum opiniones, 

 ut , quae reverb turpissima sint , consuetudine adeo 

 sese in hominum mentes insinuant, ut turpia ha- 

 beri desinant non tantum , sed homines de iis lo- 

 quantur tanquam de honestis. 



Mirum fortasse tibi jam antea visum est , ami* 

 cissime I laudabilem me vocasse vtiu$tpf&rt& ; ca- 

 veas autem , ne me hocce ratione nostri aevi dixis- 

 se putes. De Graecis loquens , ita loqui tentavi , 

 quasi ipse Graecus essem. Sic ivwfcpdWT/a* rebus- 

 publicis salutarem putavi, non autem in universe, 

 sed modo quod ad Graeciam attinet ; quare etiam 

 non cum iisfacio(i), qui Aristophanem reprehen- 

 dant, quod tarn spuriam de amore habuerit ora- 

 tionem. Ex aequalium enim opinione eum locu- 

 tum esse crcdimus. Non ergo Aristophanis ver- 

 ba Platoni vitio vertimus , id unice ex iis de- 

 rivamus, pravissimos Platonis tempore Athenien- 

 sium fuisse mores, cum hie, quamvis sui ipsius 

 sententia non fuisse videatur, quippe yrxtispatirTix 

 Tl Trapa (pu<riv Tohwpoi vocantis, tamen talia in Sym- 

 posio tradiderit. 



Jam nobis de sequentis convivae, Agathonis 



nem- 



(0 Cf. Scrrani annot. in roargiitc ad Arisu orationem. 



