I 4 o C O M M E N T A T I O 



nempe , oratione agendum. Quod hesterno die 

 verbo monuimus , Aristophanem amorem , ut #/- 

 fectum describere, Agathonem vero eundem tan- 

 quam Deum sibi informare , jam nobis usu venit. 

 Longe enim aliam viam uterque inculcavit poeta. 

 Prior enim , comicus , fabulam narrat , quft suam 

 de amore senrentiam exponit , alter contra , tra- 

 gicus pota, sese extollit, atque ut deum vSibi in- 

 formans amorem , poetice eum laudat. Quid igi- 

 tur velit Aristophanes statim apparet, ipse enira 

 explicat; quid autem alterius oratione contineatur , 

 non explicat ipse auctor , sed potius poeticis 

 verbis occultat, e quibus nobis doctrina ejus est 

 eruenda. 



Argumentum hujus orationis , ut supra diximus , 

 est expositio , turn de natural , turn de effectibus 

 amoris. Ad illam respiciens dicit Agathon: Cu- 

 pidinem esse K^AA/9<?i>, ad hos vero: eum esse 

 apigov (i). Est enim Amor, omnium vera deo- 

 rum beatorum beatissimus , quippe xuxxisog 



V W T& T <; , KOC, I (ZTrMhCdTaTOGy TTpOS $S TOV m 



TO vy po$ TO 



Quis non statim in hisce agnoscit amoris ima- 

 ginem , quemadmodum etiam poetae nostri eum 

 verbis depingere solent 9 nempe ut puerulum for- 

 mosissimum , aeternd juventute, vividum, delica* 



turn 



(1) Symp. p. 195- A. 



(2) Symp. p. 195- B. 196. B. 



