i5o C O M M E N T A T I Q 



temporibus , multo magis vero apud veteres con- 

 spicicbatur , imo , cum nullos illi poneret limites 

 religio, unicus fere iis agendi fons erat. Cicero 

 vocat illud appetitionem , quad agendum impel- 

 ,, limur, et id appetimus, quod visum est" (i). 

 Si haecce bene perpendamus , non mirum amplius 

 nobis videbitur, Socratem amorem dicere TI sitios 

 efFectus illius, cui proprie amoris nomen compe- 

 tit, neque dubitamus, quin ille affectus ex Socra- 

 tis sententid nihil aliud sit , quam id , quo homi- 

 nes non ad homines tantum , sed ad omnes alias res 

 feruntur , sive aliis verbis , quod in nobis appettt , 

 quodque Stoici oppyv ( 2 ) fi i ve agendi principium 

 vocabant. 



Hie igitur amor nos strenuos redclit, et auda- 

 ces, ingeniosos ac sapientiae studiosos. Ex in 

 digentid originem ducit 9 cum quod nabemus non 

 appetamus. Si voti compotes fiamus, amor qui- 

 dem recedit, non vero plane e\ratici>ciu Natura 

 enim nostra ita comparata est , ut , si quidquam 

 habeamus , mox ejus nobis taedeat, ac novum 

 semper quaeramus , quo fit , ut amor , quamvis 

 nonnunquam recedat, semper autem ad- aliud -con- 

 volet ac nos per totam vitam nunquam relin- 

 quat. Semper bona appetimus, unde recte mi- 

 hi efficere videtur Socrates, OUTS $(&7<rsfa eiwi TOV 



(i) Cic. Acad. prior. I. II. c. 3. 24 ed. Orel!. 

 CO Cf. pic. 1. c. 



